عناصر اضافه شده در فولاد برش آزاد شامل S، Pb، Ca و P هستند که عملکرد اصلی آنها به شرح زیر است:
1. اثرگوگرد (S)
گوگرد با منگنز در فولاد ادغام های MnS ایجاد می کند که می تواند تداوم ماتریس را قطع کند، تراشه را شکننده کند، سطح تماس بین تراشه و ابزار را کاهش دهد و همچنین در کاهش اصطکاک نقش داشته باشد، به طوری که تراشه به آن نچسبد. به لبه برش. با این حال، وجود گوگرد باعث شکنندگی گرم فولاد می شود، بنابراین محتوای گوگرد به طور کلی باید به محدوده w (s){{0}}.10 درصد ~ 0.30 درصد و محتوای منگنز محدود شود. باید به طور مناسب افزایش یابد تا با آن مطابقت داشته باشد.
2. اثرسرب (Pb)
افزودن سرب می تواند عملکرد برش فولاد را بهبود بخشد. از آنجایی که سرب در فریت حل نمی شود یا ترکیباتی در فولاد تشکیل نمی دهد، ذرات ریز (2 تا 3 میکرو متر) را تشکیل می دهد و به طور مساوی در ساختار ماتریس توزیع می شود. هنگامی که گرمای تولید شده در فرآیند برش به نقطه ذوب ذرات سرب می رسد، در حالت ذوب قرار می گیرد و تبدیل به "روان کننده" بین ابزار و تراشه و همچنین بین ابزار و سطح ماشینکاری شده قطعه کار می شود و باعث کاهش میزان ذوب می شود. ضریب اصطکاک، دمای ابزار و سایش. مقدار سرب اضافه شده در محدوده w (Pb)=0.1 درصد - 0.35 درصد است.
3. اثر کلسیم (Ca)
کلسیم می تواند اجزاء سیلیکات Ca و Al را در فولاد تشکیل دهد که می تواند به ابزار متصل شود و یک لایه تشکیل دهد که عملکرد آن کاهش اصطکاک و جلوگیری از سایش ابزار است. مقدار اضافی کلسیم به طور کلی w (Ca)=0.001 درصد - 0.005 درصد است.
4. اثرفسفر (P)
P به فولاد برش بدون گوگرد اضافه می شود تا آن را جامد در فریت محلول کند و در نتیجه باعث تقویت و شکنندگی شود تا عملکرد برش آن بهبود یابد. برای جلوگیری از شکنندگی سرد، w (P) کمتر یا برابر با 0.15 درصد مشخص شده است.
