فسفر (P): به طور کلی، فسفر یک عنصر مضر در فولاد است که باعث افزایش شکنندگی سرد فولاد، بدتر شدن عملکرد جوشکاری، کاهش انعطاف پذیری و بدتر شدن عملکرد خمشی سرد می شود. بنابراین، میزان فسفر در فولاد به طور کلی کمتر از 0.045 درصد است و نیازها برای فولاد با کیفیت بالا کمتر است.
کروم (Cr): در فولاد سازه ای و فولاد ابزار، کروم می تواند به طور قابل توجهی استحکام، سختی و مقاومت در برابر سایش را بهبود بخشد، اما در عین حال انعطاف پذیری و چقرمگی را کاهش می دهد. کروم همچنین می تواند مقاومت در برابر اکسیداسیون و مقاومت در برابر خوردگی فولاد را بهبود بخشد، بنابراین یک عنصر آلیاژی مهم فولاد ضد زنگ و فولاد مقاوم در برابر حرارت است.
نیکل (Ni): نیکل می تواند استحکام فولاد را بهبود بخشد و در عین حال انعطاف پذیری و چقرمگی خوب را حفظ کند. نیکل دارای مقاومت خوردگی بالا در برابر اسید و قلیایی، جلوگیری از زنگ زدگی و مقاومت در برابر حرارت در دمای بالا است. با این حال، از آنجایی که نیکل یک منبع کمیاب است، تا حد امکان باید از سایر عناصر آلیاژی به جای فولاد نیکل کروم استفاده شود.




