مقاومت حرارتی فولاد ضد زنگ

مقاومت در برابر حرارت به این معنی است که فولاد ضد زنگ هنوز می تواند خواص فیزیکی و مکانیکی عالی خود را در دماهای بالا حفظ کند.

اثر کربن: کربن عنصری است که به شدت آستنیت را تشکیل و تثبیت می کند و ناحیه آستنیتی را در فولاد زنگ نزن آستنیتی گسترش می دهد. توانایی کربن برای تشکیل آستنیت حدود 30 برابر نیکل است. به عنوان یک عنصر بینابینی، کربن می تواند به طور قابل توجهی استحکام فولاد زنگ نزن آستنیتی را از طریق تقویت محلول بهبود بخشد. کربن همچنین می تواند مقاومت تنش و خوردگی فولاد ضد زنگ آستنیتی را در کلرید با غلظت بالا بهبود بخشد.

با این حال، در فولاد زنگ نزن آستنیتی، کربن اغلب به عنوان یک عنصر مضر در نظر گرفته می شود، که عمدتاً به این دلیل است که در برخی شرایط در مقاومت به خوردگی فولاد ضد زنگ، کربن می تواند یک ترکیب کربنی از نوع Cr23C6 با کروم بالا با کروم در فولاد، در نتیجه منجر به تخلیه موضعی کروم می شود که باعث کاهش مقاومت به خوردگی فولاد، به ویژه مقاومت در برابر خوردگی بین دانه ای می شود.

بنابراین، اکثر فولادهای زنگ نزن آستنیتی کروم نیکل جدید از سال 196{2}} از نوع کربن بسیار کم با محتوای کربن کمتر از 0 هستند.03 درصد یا 0.02 درصد. می توان دانست که با کاهش محتوای کربن، حساسیت فولاد به خوردگی بین دانه ای کاهش می یابد. آشکارترین اثر زمانی است که میزان کربن کمتر از 0.02 درصد باشد. برخی از آزمایش‌ها همچنین اشاره می‌کنند که کربن نیز تمایل به خوردگی حفره‌ای فولادهای زنگ نزن آستنیتی Cr Ni را افزایش می‌دهد. با توجه به اثرات مضر کربن، نه تنها باید محتوای کربن در فرآیند ذوب فولاد زنگ نزن آستنیتی تا حد امکان کنترل شود، بلکه در فرآیندهای سرد، گرم، عملیات حرارتی و سایر فرآیندهای بعدی نیز باید از کربور شدن فولاد ضد زنگ جلوگیری شود. رسوب سطحی و کاربید کروم.